Uit de lezing van Kees Bregman met de titel: Dragen voor anderen. Het uithouden in relationele spanningen in contextueel pastoraal perspectief

[…] geduld is in de Bijbel primair dat je een explosieve, vernietigende woede op afstand houdt. God houdt Zijn toorn in bedwang. Hij schort Zijn oordeel op. Hij geeft mensen de tijd, desnoods levenslang. Geduldig, lankmoedig, is de tegenspraak van de uitdrukking ‘God straft onmiddellijk’.

Lankmoedigheid is afstand nemen van verterende woede. De toorn vertragen. En waarom? Omdat onbeteugelde woede ons letterlijk opbreekt, het put jezelf uit, het ondermijnt ons vertrouwen in elkaar, je raakt uit relatie. Dat zien we vandaag de dag in allerlei gradaties gebeuren, bij demonstraties op straat en in debatten en ook in familieconflicten.

Geduld wijst een weg om wijs om te gaan met woede, zodat de energie ervan een goede richting kan hebben. In de taal van Barbara Krasner: laat het je energie geven om rechtstreeks te spreken [direct speech], om een poging tot dialoog te wagen (het risico nemen opnieuw te geven) en dat kan niet anders dan door jezelf kwetsbaar te maken, met de moed van het laatste restje vertrouwen dat je kunt vinden in jezelf, of in de ander, of ergens vandaan, bij God misschien.

Wij zijn begrensde mensen. Wij zijn lichamelijke wezens, geen engelen. Daarom: engelengeduld bestaat niet, maar je ervaart wel: als ik voor de ander geduld kan opbrengen, als ik haar kan blijven dragen, doet dat mijzelf ook goed. Dit is geen mooi geduld, dit is moeilijk geduld, dit is geduld als dragen-voor-anderen.